≡ Menu

Wat is het verschil tussen The Rolling Stones en The Beatles

Als jouw ouders zijn opgegroeid in de jaren vijftig en zestig dan is de kans groot dat ze luisterden naar de muziek van The Rolling Stones en The Beatles. Sterker nog, waarschijnlijk hadden ze een sterke voorkeur voor één van beide bands, dat hoorde zo. Was je fan van de Stones dan had je op zijn minst een lichte afkeer tegen de Beatles, en vice versa. Deze onderlinge strijd leek toen logischer dan dat deze nu is, vooral als je kijkt naar de complete discografie van beide bands, op dat gebied is nou niet bepaald een concurrentiestrijd gaande.

Het begin…

De Beatles waren al een poos op jacht naar een platencontract voordat de Rolling Stones om de hoek kwamen kijken. Dat de Beatles uiteindelijk net een jaar eerder (in 1962) het fel begeerde platencontract op de kop tikten dan de Rolling Stones voelde als een voorsprong die voor de Rolling Stones niet te overbruggen leek. De Beatles brachten een nieuwe soort muziek en dat maakte hen binnen korte tijd grote sterren, elke soortgelijke band die daarna kwam werd beschouwd als het willen meeliften op het succes van deze nieuwe muziekstroming. Dit stempel kreeg de Rolling Stones ook toen zij in 1963 hun platencontract tekenden. Alleen de Stones zelf wisten op dat moment dat zich compleet zouden onderscheiden van de Beatles.

De Beatles waren de iconen van een vernieuwende muziekstroming, ideale schoonzonen. De Rolling Stones bleken alles te zijn wat de Beatles niet waren. Vernieuwend, maar vooral gedurfd en recht voor zijn raap. Ze deden alles wat god verboden had, verre van ideale schoonzonen.

Het is misschien een gekke vergelijking, de Beatles die maar tien jaar als band bestaan hebben en de Rolling Stones die tot op de dag van vandaag nog steeds succesvol optreden. Maar er was echt een tijd dat men vond dat de Stones niks voorstelden en dat de bandleden niet konden opboksen tegen Beatles talenten als John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr. De verstokte Beatles fans zullen zelfs nu nog beweren dat zo achteraf het repertoire van Rolling Stones niet kan tippen aan dat van de Beatles.

exilemainstreetstones

Exile On Main Street wordt beschouwd als het beste Rolling Stones album ooit gemaakt.

Amerika veroveren

Begin 1964 waren de Beatles de eersten die voet aan wal zetten in Amerika, en met succes. Door enkele optredens in de populaire Ed Sullivan Show stalen de Beatles al snel de harten van de Amerikaanse bevolking en konden zich vanaf toen voor zes jaar lang de grootste rock band van de wereld noemen. Enkele maanden later maakten de Rolling Stones ook de oversteek naar de Verenigde Staten, hun begin was een stuk minder succesvol, dit kwam met name omdat de tv-presentator ze uitgebreid voor schut zette toen ze kwamen optreden in zijn show Hollywood Palace.

In Amerika bezochten de Rolling Stones de muziekstudio Chess Records in Chicago waar ze een zestiental nummers opnamen. Voor de Stones was deze studio een heiligdom waar idolen als Chuck Berry en Muddy Waters hun muziek hadden opgenomen. De Beatles zagen zichzelf als pioniers van de pop-muziek en het pionieren was ook het enige doel van hun reis naar Amerika, je laten beïnvloeden door andere muzikanten paste niet binnen deze filosofie. De Rolling Stones waren totaal niet bezig met ontketenen van een revolutie, ze waren niet bezig met een groter plaatje, nee, ze waren vooral bezig met zichzelf en hoe zij zelf zo goed mogelijk de dingen konden doen die ze leuk vonden en waar ze als band goed in waren.

Vanuit hun doorbraak in Amerika wisten de Beatles in zes jaar tijd liedjes te produceren die tot op de dag vandaag nog zo immens populair zijn. Deze liedjes bevatten zo ontzettend veel experimentele variatie en intelligentie dat werkelijk niemand in die tijd om de Beatles heen kon, ze waren op een missie en die hebben ze met vlag en wimpel volbracht. In de tijd dat de Beatles actief waren hobbelden de Rolling Stones er maar wat achteraan, ze waren dan ook missieloos, zoals het een pure nederige rock band betaamd.

Niet dat de Stones geen hits wisten te scoren, maar toch, toen Mick Jagger en band in 1965 met het liedje Satisfaction hun eerste nummer 1 hit te pakken hadden hadden de Beatles er al tien achter hun naam gezet. Het repertoire van de Rolling Stones bestond in beginjaren nog vooral uit blues-liedjes en covers, pas toen Mick Jagger en Keith Richards samen liedjes gingen schrijven kwamen de Stones echt goed op dreef. Het album Aftermath uit 1967 was het allereerste album wat volledig door hen geschreven was. De zeven albums daarvoor bevatten maar sporadisch eigen geschreven nummers.

abbeyroadbeatles

Het laatste en beste album van de Beatles, Abbey Road

Vanaf 1965 begonnen de Rolling Stones exotische elementen aan hun liedjes toe te voegen, wat begon met het sitarspel (soort gitaar uit India) in Paint It Black, de sitar werd overigens door de Beatles al in verscheidene liedjes gebruikt, dus het was geen vernieuwende zet van de Stones, wel een succesvolle. De liedjes die daar op volgden kennen ook allemaal iets ‘nieuws’, zo werd in Under My Thumb een marimba gebruikt (soort xylofoon), in Lady Jane een dulcimer (soort gitaar uit de Appalachen) en in Ruby Tuesday een blokfluit. Toen daarna ook nog het psychedelische album Their Satanic Majesties uitkwam wist men het zeker, dit was een reactie op het Beatles album Sgt. Pepper’s lonely hearts club band. De Stones zelf beweren dat dit album vooral tot stand is gekomen door drugsgebruik. Dit was overigens het enige psychedelische album wat de Rolling Stones ooit hebben uitgebracht, tot opluchting van een grote groep fans.

De Beatles hebben in een tijdsbestek van 10 jaar hun hele discografie uitgebracht, toen de Beatles er in 1970 mee stopten waren de Rolling Stones nog maar net op gang, de muziekindustrie bleef zich ontwikkelen en de Rolling Stones experimenteerde er op los wat diverse meesterwerken opleverde. Vooral de albums Sticky Fingers en Exile On Main Street uit 1971 en 1972 zijn gelijkwaardig aan het bijna perfecte album Abbey Road van de Beatles.

In de jaren zestig waren de Beatles de trendsetters en nu nog geldt hun muziek als inspiratie voor de vele muziekstromingen die volgden. De revolutionaire Beatles hadden echter één groot probleem, de bandleden waren, met John Lennon en Paul McCartney voorop, stuk voor stuk eigenzinnige pioniers die na 10 jaar samen in een band spelen het wel gezien hadden. De Rolling Stones aan de andere kant hebben 20 jaar nodig gehad om alle facetten van hun eigen Stones muziek te kunnen ontwikkelen. Ooit begonnen als tegenhanger en in de schaduw van de Beatles, nu ruim 50 jaar later staan ze nog steeds voor uitverkochte stadions en parken.